mesto za vašu reklamu

vaša reklama

NAPRAVLJEN PROGRAM KOJI ČITA MISLI PARALIZOVANIH PACIJENATA

Osmišljen je kompjuterizovan sistem koji komunicira sa mozgom i dešifruje misli jedne paralizovane pacijentkinje, što joj omogućava da komunicira sa okolinom, bez korišćenja sistema za kodiranje pokreta očiju. Medicinski naziv je „sindrom zaključanog čoveka“ (eng. locked-in syndrome). Osobe koje boluju od ovoga su osuđene da žive zatvoreni u svom telu, kao u samici u zatvoru, bez ikakve mogućnosti da komuniciraju sa spoljašnjim svetom. Ovaj sindrom pogađa osobe koje već imaju neki neurološki poremećaj, kao što su multipla skleroza, amitrofična lateralna skleroza, paraliza... Tama koju nauka može osvetliti. Tim naučnika sa Medicinskog univerziteta u Utrehtu, Holadnija, zapravo je uspeo da razvije kompjuterizovan interfejs koji može da analizira i dekodira moždane talase jedne pacijentkinje obolele od amiotrofične laterlane skleroze, pomoću čega je mogla da komunicira sa osobama u njenoj okolini, bez pribegavanja „tradicionalnijim“ sistemima, kao što su oni koji se baziraju na čitanju pokreta očiju. Detalji o ovom otkriću predstavljeni su na godišnjoj konvenciji Društva za neuronuku, koja je održana ove godine u San Dijegu u Kaliforniji. Prvi pacijent koji je učestvovao u ovom istraživanju je pedesetosmogodišnja žena, koja je želela da ostane anonimna. Rekla je da je naročito uzbuđena zato što je prva osoba koja će biti podvrgnuta ovom načinu lečenja. Prvi put joj je dijagnostikovan ALS 2008. godine. Od tada, ova opaka bolest joj je uništila nervni sistem, što joj je sve više otežavalo kretanje i disanje, da bi na kraju i ona postala žrtva sindroma zaključanog čoveka. Jedini način da komunicira sa okolinom, pre primene kompjuterizovnog interfejsa, bila je kamera koja je pratila pokrete očiju i pretvarala ih u slova i reči. Međutim, ovaj sistem bi postao neupotrebljiv sa napredovanjem bolesti, zbog koje bi pacijentkinja izgubila čak i sposobnost da pokreće zenice. Tehnologija koju je razvila grupa holandskih naučnika, na čijem je čelu Nik Remzi, funkcioniše na potpuno drugačiji način. Na samoj površini mozga pacijentkinje, ispod lobanje, postavljene su dve elektrode koje prate moždane aktivnosti. Jedna koja se nalazi u delu koji kontroliše pokrete desne ruke, a druga u delu koji se aktivira kada se broji. Prikupljen signal se dalje šalje preko žice i stiže u mali uređaj koji je ugrađen u grudi pacijentkinje, sličan pejsmejkeru (eng. pacemaker). Ovaj uređaj zatim bežično prenosi podatke na kompjuter koji ih tumači i prevodi, na primer u slova ili u reči. Ali ne samo to- nakon dugog perioda obuke, pacijentkinja je uspela čak i da odigra jednostavnu video-igricu kao što je Pong. Trenutno, proces formiranja reči je prilično spor. Softveru je potreban ceo minut da formira jednu reč, ali naučnici tvrde da će vremenom ovaj proces biti brži. Još jedna prednost ovog softvera u odnosu na onaj koji prati pokrete očiju pacijenta je to što može da funcioniše i u prostorima gde je osvetljenje slabo. Sada se tim naučnika nada da će poboljšati softver za prenošenje moždanih signala pacijentkinje, kako bi mogla da obavlja kompleksnije aktivnosti kao što su uključivanje televizora, menjanje kanala, pa čak i upravljanje invalidskim kolicima. Za pacijentkinju bi to bilo ostvarenje sna.

MOZAK multipla skleroza KOMPJUTER PARALIZA
Scroll to Top