RUŠEVINE U GRADU LEŠINARA

Foto: FREE GOOGLE PHOTOS / WWW.WIKIMEDIA.ORG

DA LI BISTE POSETILI GRAD LEŠINARA?

U Sonorskoj pustinji u Arizoni, tragač za zlatom, Johanes Henrikus Vikenburg, otkrio je nalazište zlata 1863. godine. Kao što se obično dešava, kada je uspostavljen rudnik, oko njega je nikao grad. Rudnik lešinara bio je najproduktivniji u celokupnoj istoriji države. S početkom Drugog svetskog rata, Odbor za ratnu proizvodnju zatvorio je rudnik 1942, pošto je smatran za nebitni rudnik”, koji nije doprinosio naporima rata. Protesti rudara su doveli do ponovnog otvaranja rudnika, ali nikada nije dostigao snagu koju je nekada imao, te je par godina kasnije trajno zatvoren. Populacija Grada lešinara polako se smanjivala, dok grad nije potpuno napušten.

ORONULA ZGRADA U GRADU LEŠINARA

Foto: FREE GOOGLE PHOTOS / WWW.WIKIMEDIA.ORG

 

Ova oblast je bila naseljena vekovima pre nego što je Vikenburg tuda zalutao, uprkos žestokoj vrućini. Oko 700. godine nove ere, Hohokam narod je naselio zemlju i iskopao kanale za navodnjavanje useva vodom iz reke Salt. Do 900. godine nove ere, kanali su prošireni na oko 200 kilometara i privlačili su sve više ljudi, čineći to drugom po veličini domorodačkom populacijom u toj oblasti posle Meksiko Sitija. Narod Hohokam je napustio oblast tokom 15. veka, verovatno usled suše.

 

Kako je rudnik, a potom i grad, u južno-centralnoj Arizoni dobio svoje novo ime? Legenda kaže da se Vikenburg suočavao sa tvrdoglavom mazgom dok su mu preteći lešinari leteli iznad glave. Iz frustracije je gađao životinju kamenom. Omašio je mazgu, ali kada je kamen pao, on se raspao otkrivajući... zlato! Stoga ga je Vikenburg nazvao Rudnik lešinara. Osnivanje grada je postalo moguće usled napora Džeka Svilinga, veterana Savezničkog građanskog rata, koji je došao u okrug Marikopa nakon rata, i širenje na zapad je postajalo intenzivnije. Vikenburg je, zajedno sa grupom rudara, oformio Sviling kompaniju kanala za navodnjavanje kako bi ponovo iskopali Hohokam kanale i sproveli vodu nazad do doline reke Salt. Uspeh rudnika doveo je sve više tragača za zlatom, stvarajući potrebu za poštom, školskom zgradom sa dve prostorije, krčmama, kantinama, radionicama za obradu zlata, srebra i kvarca. Populacija je iznosila do 5.000 stanovnika kada je rudnik bio na vrhuncu proizvodnje. Između 1863. i 1942. godine, Rudnik lešinara je dao blizu 9.500 kilograma zlata i preko 6.800 kilograma srebra. Vikenburg je prodao rudnik 1866. godine, ali su pravni sporovi iscrpeli bogatstvo koje je zaradio od rudnika. Oduzeo je sebi život 1905. godine.

ULAZ U GRAD LEŠINARA

Foto: FREE GOOGLE PHOTOS / WWW.WIKIMEDIA.ORG

 

Nakon što se u Gradu lešinara pojavila poljoprivreda, uspostavljeni su trgovački putevi kako bi se usevi sproveli do tržišta. Izvorni trgovački put i dalje postoji kao Grand Avenue u Feniksu, sada pod nazivom Autoput Feniks-Vikenburg. Veći deo Grada lešinara danas je dostupan za obilaske turista. Dvočasovni obilasci sa vodičem se održavaju svake subote i nedelje u 10.00, a turisti mogu ići i u obilaske bez vodiča radnim danima od 9.00 do 15.00. Obilasci sa vodičem koštaju 15 dolara po osobi, dok obilasci bez vodiča koštaju 10 dolara po osobi. Zgrade koje se mogu videti su kuhinja i laboratorija za testiranje, koja je okružena manjim zgradama i izloženim predmetima iz doba rudarstva. Leglo lešinara i ostaci kolibe Henrija Vikenburga, kao i Drvo za vešanje i sada obnovljen i funkcionalan bar Grada lešinara, stoje i dalje okruženi saguaro kaktusom, žbunjem kreozota i džošua drvećem. Pristup ovoj oblasti strogo je zabranjen u svako drugo vreme. 

DRVO ZA BEŠENJE U GRADU LEŠINARA

Foto: FREE GOOGLE PHOTOS / WWW.WIKIMEDIA.ORG

 

Zahvaljujući Henriju Vikenburgu, koji je otkrio nalazište, kao i Džeku Svilingu, koji je pomogao da se voda sprovede do pustinje, novi grad, kojem je bilo suđeno da bude šesti najveći grad u Sjedinjenim Američkim Državama, nastao je nekoliko kilometara jugozapadno od Vikenburga. Prvobitno se zvao Svilings Mil, potom Heling Mil, skraćeno u Mil Siti. Sviling je prvobitno želeo da nazove grad Stounvol, prema savezničkom generalu Tomasu Stounvol” Džeksonu, ali je zvaničnik grada Darel Dupa došao na ideju grada koji se izdigao iz pepela nekadašnjeg prosperitetnog rudničkog grada, čije ime mora biti – Feniks.

Prijatelj portala